Met mijn pink druk ik op het kleine kastje dat vastgebonden zit aan het verkeerslicht. Ik schrijf hier bewust verkeerslicht en niet stoplicht. Ik wil immers verder gaan en niet stoppen. Nooit begrepen, stoplichten. Tenzij ze gestopt moeten worden om te kunnen gaan. Dat kan natuurlijk ook. Een halt toeroepen aan het stoplicht om te kunnen gaan.
Ik ben er als én kan er met de pinken bij. Bij het kleine kastje, als koe en als liliputter. Het waait vreselijk en kan me amper staande houden. De tranen staan in mijn ogen. Ik pink ze snel weg. Het is alweer Pinksteren. Ik ben op weg naar de sterattractie van de Sinksenfoor ’the Jackson-five’. Yes! I … Ben … can feel the force.

Recente reacties