Ze wou het zo graag van hem weten, maar durfde de vraag niet te stellen. Beeld je in dat hij het ook niet wist of – erger nog – vergeten was.
Nee, ze zou er de befaamde geleerde (en haar levenspartner) niet mee lastig vallen. Het zou hem alleen maar afleiden van zijn levenswerk: de analyse van 120-woorden-verhalen.
Dagenlang onderzocht hij diverse stukjes geschreven door volslagen onbekende taalgenoten, ontleedde de zinnen en bestudeerde de woorden.
Enkele keren waagde hij er zich zelf aan, maar hij kwam nooit verder dan 112, waarbij het bovendien vruchteloos zoeken was naar een verrassende pointe.
Zijn bewondering voor 120-woorden-virtuozen was eindeloos.
Haar nieuwsgierigheid haalde echter de bovenhand.
“Schat, ik heb lang gewacht om het je vragen, maar….”
Hallo Herve, Mooi raadselachtig stukje.
Een genoegen om te lezen.
@Herve:toch benieuwd naar de uitkomst van zijn analyse. Wat de ‘haar’ in dit verhaaltje precies doet en beweegt, blijft vaag, en daardoor spannend. Komt er een vervolg? Er zijn wel meer schrijvers die meer dan een verhaaltje insturen…