Schrijf mee!
« »

Column

Er al vroeg bij

8 februari 2021 | 120w | Ewald Hagedorn | 6 |

Mijn enige ervaring met distikstofmonoxide dateert alweer van enige jaren geleden. Geen jeugdig recreatief gebruik, maar bij wijze van anesthesie. Ik spreek van 1965 en ik ben vijf jaar oud.

Met mijn moeder ben ik in het Wilhelmina Gasthuis, waar mijn keel- en neusamandelen zullen worden geknipt. Een vriendelijke broeder, zoals mannelijke verpleegkundigen destijds werden genoemd, plaatst voorzichtig een rubberen kapje over mijn neus en mond.
‘Daar stroomt een beetje lachgas doorheen,’ legt hij uit, ‘niet om te lachen, maar om in slaap te vallen. Tel maar even tot vijf.’
Ik begin: ‘Een, twee, drie… Het volgende dat ik weet is dat ik wakker word in mijn moeders bed. Verder herinner ik me vooral de vele waterijsjes die ik kreeg.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ewald Hagedorn of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

25 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »