Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Soms denk ik hardop 6/7

30 mei 2018 | 120w | Ewald Hagedorn | 5 |

Het is 1968, ik ben acht, en op een broeierige vrijdagmiddag drink ik ter verkoeling een colaatje op het Leidseplein. Vlakbij zit een man met een wilde bos ongekamd haar, driftig op een potlood te kauwen. Een notitieboekje ligt opengeslagen naast een leeg bierglas. ‘Verdomme,’ hoor ik hem zeggen, ‘Verdomme!’
‘Wat scheelt eraan, meneer?’ vraag ik vriendelijk.
‘Kijk kereltje, Olga, de vriendin van de hoofdpersoon, ligt in het ziekenhuis en wil alleen maar Griekse olijven eten. Maar ik zit vast. Muurvast.’
‘Hm,’ denk ik hardop, ‘ik zou er Turks fruit van maken.’ Even blijft het stil, maar dan springt de man overeind, loopt naar me toe, trekt me uit mijn stoel omhoog en omhelst me. ‘Briljant kereltje, dank je wel.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ewald Hagedorn of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

51 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »