Schrijf mee!
« »

Fictie

Niets is onmogelijk

6 augustus 2018 | 120w | Ewald Hagedorn | 3 |

‘Daar in de verte, op die streep, waar de lucht en de aarde elkaar raken. Daar mag je deze vlag planten.’
‘Maar Meester, die streep, dat is toch de horizon?’
‘Niets is onmogelijk. Ga in vrede, mijn zoon.’

Iedere middag neemt de Meester plaats in de schommelstoel op zijn veranda. Hij steekt een pijpje op en tuurt in de verte.
Na bijna vijf jaar komt er van achter het huis een man tevoorschijn met een verschoten vlag in zijn hand. Zijn baard hangt op zijn knieën en zijn ogen staan hol. ‘Meester, ik heb …’
Met een handgebaar legt de Meester hem glimlachend het zwijgen op. ‘Je ziet mijn zoon, niets is onmogelijk. Je bent op de plaats van bestemming aangekomen.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ewald Hagedorn of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »