Schrijf mee!
« »

Fictie

Een vos verliest wel zijn haren – 2

14 maart 2018 | 120w | Ewald Hagedorn | 7 |

Ze is stokoud. Moe en versleten. Jaren heeft ze in het buitenland gewoond, maar haar laatste levensdagen wil ze dicht bij haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn.
Haar broer is na dertig jaar gevangenisstraf onlangs op vrije voeten gekomen. Binnenkort wordt hij negentig. Ze zou het heerlijk vinden om ook hem weer eens te kunnen zien. De scherpe kantjes zullen er nu wel af zijn.

Als er wordt aangebeld schuifelt ze voetje voor voetje, steunend op haar rollator, naar de intercom.
‘Ik dacht al dat jij het was. Ik verwachtte je. Kom boven.’

Grijnzend komt hij de lift uitgestapt. Ze beseft direct dat ze een grote fout heeft gemaakt. Hij is niets veranderd. Helemaal niets. Ze had beter moeten weten.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ewald Hagedorn of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »