Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Mensen, Natuur

Weide van weleer

25 april 2017 | 120w | Marceline | 15 |

Deze stralende lentedag staat haar rolstoel geparkeerd aan de rand van de speelweide. De drukte ontgaat haar. De madeliefjes in het gras brengen haar terug naar die weide van weleer, naar de tijd dat zij nog zijn Madeliefje was.

En ze voelt weer zijn lippen op de haren, zijn handen die koortsachtig over haar lichaam gleden, haar handen die ongeduldig aan zijn kleren plukten. En ze beleeft weer hoe ze neervielen tussen de madeliefjes waar een bries hun naakte lijven streelde, op weg naar het moment dat hun lichamen in en om elkaar een werden.

De rem gaat van haar rolstoel. Terwijl ze haar wegrijden aait de lentebries haar wang. Het is zijn stem die fluistert: oh Madelief, mijn lief.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marceline of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

23 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »