Schrijf mee!
« »

Cultuur, Familie, Maatschappij, Mensen

Land van belofte

22 augustus 2017 | 120w | Marceline | 11 |

De zon schijnt maar de wind voelt guur. Ik sla mijn omslagdoek stevig om mij heen. Mijn kinderen spelen voor mij op het kaalgetrapte veldje tussen de gebouwen van het asielzoekerscentrum. Met afgezakte schouders komt mijn man naar ons toe.
Ik sluit mijn ogen en even ben ik weer terug op de vruchtbare velden tussen de heuvels van onze geboortegrond. De warme zon op onze huid, de geur van de kruiden, de geluiden en riten van het dagelijks leven. De smaak van thuis, ik proef het bijna op mijn tong.
Met mijn hoofd op zijn schouder luister ik naar het verhaal dat hij mij iedere week vertelt en vraag mij af wat nu precies de definitie van Het Paradijs is.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marceline of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »