Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Honderd jaar in een notendop

7 augustus 2017 | 120w | Marceline | 16 |

‘Mijn leven? Kind, dat stelde niks voor.’ Ze sopt een biscuitje in haar thee. ‘Mijn moeder was dienstmeid maar toen ze zwanger werd van de zoon kon ze gaan. Ze was een mooi meissie, dus ze redde het als Rooie Mien.’
Ik trouwde mijn grote liefde, een Jood. In de oorlog voerden de Duitsers hem af.’ Ze slurpt van haar thee.
‘Daarna kwam Piet, maar die deugde niet. Steeds in het gevang. En onze dochter had een slechte hand met mannen. De laatste die ze had sloeg haar helemaal verrot.’ Even zwijgt ze.
‘Maar nu ik honderd word, gebeurt er eindelijk iets bijzonders. De burgemeester komt en ik mag met hem op de foto.’ Ze kakelt haar laatste ondertanden bloot.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marceline of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

13 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »