Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Jantje deel II

30 december 2015 | 120w | Ewald Hagedorn | 0 |

Zo bekoorlijk als Jantje, loopt er geen tweede wichtje in Veendam rond en met háár aan mijn zijde, zwerf ik door de nachtelijke Groningse bossen, op zoek naar grazige weiden. Eenmaal daar, laat Jantje alle textiele lappen van zich afglijden.

Ik móet Jantje controleren op karbonkels. Deze zijn extreem besmettelijk. Beneden de grote rivieren worden karbonkels furunkels genoemd, maar dit terzijde. In mijn broekzakken zoek ik tevergeefs m’n kleine lantaarntje.

‘Het spijt me Jantje, maar ik zal je moeten visiteren.’ In haar poesternikkel vind ik niets, maar achterom aangekomen, voel ik inderdaad iets hards. ‘Aha, kleine dief. Betrapt!’

‘Dat is een keutel, ik mot schiet’n.’ Ze voegt onmiddellijk de daad bij het woord. De romantische stemming is er volledig uit.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ewald Hagedorn of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »