0
’t Sprookje hapt naar de zwaan en daalt naar sprankje kwaad, reikt hoop en hinkt van bloeiwijze naar ’t verregaande kwijtgeraakt in wankele wanklank. Tot zon het verschiet verbleekt, vaart kielzog wel bij vaarwater en krult golfslag hebzuchtig en lukraak rietkraag. Blij en tegelijk ontiegelijk iglo strijkt Della waan en […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
februari 2014
Archief
-
Communicatie
Ingewikkeld
“I can’t wrap my mind around it”, hoorde ik laatst iemand zeggen. Wat een mooie uitdrukking om duidelijk te maken dat je er echt niks van begrijpt. Wij zouden zoiets zeggen als: “Het past niet in mijn bovenkamer.” Klinkt niet zo mooi, maar het is van toepassing op Harms’ gemoedstoestand. […]
-
Communicatie
algebracadabra
Het lichaam heet de tempel van de ziel te zijn. Toch houdt de ziel zich slechts op in de bovenkamer. In de kamer wordt gesproken in code. Nog voor een gedachte zich manifesteert in woorden of beelden is deze een reeks enen en nullen, waarheden en onwaarheden die afgezet worden […]
-
Communicatie, Fictie, Mensen
Zijn Bovenkamer
Hij was verdwaald. Iets anders kon hij niet bedenken. Hij was op een gruwelijke manier verdwaald en hij kon niemand de weg vragen. Niet meer althans. In het begin probeerde hij dat nog wel maar de merkwaardige blikken die hem dan toegeworpen werden deden hem verschrompelen. ‘Ik moet op eigen […]
-
Cultuur, Maatschappij, Mensen
Het is lente, de knoken komen uit
Een scribent in wie bijna iedereen iets zag, behalve ik blijkbaar, heeft ooit een bepaalde kwalificatie bedacht voor de eerste zachte lentedag. Nou ben ik al een behoorlijke tijd jarig op het grensvlak van winter en lente, en – ach, hoe vaak zal het gebeurd zijn, nu achteraf – mijn […]
-
Cultuur, Maatschappij
Lezen in Het Land
Twintig jaar geleden was er de tournee van het gezelschap waar ik door enkele publicaties lid van was geworden, de Academie van Ambulante Wetenschappen. Ik stelde er een eer in bij elk optreden een nieuwe tekst te hebben en dat lukte. Zelfs die ene keer waarin terwijl ik aan het […]
-
Column, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Onmens
In paniek grabbel ik in mijn tas. Weg smartphone. Wanneer gebruikte ik hem voor het laatst? In mijn bovenkamer floepen de verkeerslichten aan en uit. Raak ik de greep geleidelijk aan kwijt op wat er zich afspeelt in mijn brein? Treed ik in de voetstappen van mijn dochter? Tenslotte ben […]
-
Fictie, Mensen
Eindelijk iets
Het is warm noch koud, ze is boos noch vrolijk, haar gelaat is mooi noch lelijk. Alles proeft naar niets en balancerend langs de afgrond van licht en donker is niets wit noch zwart. Gelaten beseft ze dat verleden en toekomst nooit meer kleur dan grijstinten toestaan. Ze heeft geen […]
-
Familie, Liefde, Mensen
Loveseat
We zitten op de roodleren tweezits. Naast elkaar, zoals elke avond. Voorzichtig leg ik mijn hand op zijn been. Tot mijn verbazing haalt hij ‘m er deze keer niet af. Subtiel probeer ik terrein te winnen. Stukje bij beetje schuif ik dichterbij. Hij laat me, knikt dat het oké is. […]
-
Communicatie
Waar dit over gaat
Met ongeloof las ik het op een huiswerksite waar men een Leesverslag over een Gelezen Roman plaatst. Het stuk betrof De Waterman van Arthur van Schendel. Tot ik het verslag had gelezen meende ik dat het ging over een binnenschipper die gegrepen wordt door de ideeën en praktijk van de […]
-
Fictie
De Huwelijksreis
Pas op de vierde dag van zijn huwelijksreis hoorde hij dat zijn been helemaal niet gebroken was. ‘Je was zó dronken – voor de grap heeft Mark je been in het gips gezet.’ Hij keek verbijsterd naar zijn mobieltje en probeerde te lachen maar het ging niet van harte. Zijn […]
-
Communicatie, Poëzie
Literair café
Literair café. Een evenement voor €0,00. Honderdtwintig woorden is de prijs, voor oor en hoor. Woorden lijken op handen, ze kunnen aaien, strelen, kneden, breken of vormen. Helpend uitnodigend zijn, je laten voelen. Ze lijken op voeten, trappend, schoppend, struikelend, rechtopstaand, ze dragen gewicht en laten je lopen. Scherpen dolken, […]
-
Column, Sport
Het mooiste moment
Natuurlijk deugt Poetin niet, natuurlijk gebruikte hij Sotsji om de wereld zijn spierballen te tonen. Je kunt er over twisten of je aan die propaganda mee moet werken. Toch hindert me dat we in Nederland die vragen pas stelden toen de sporters zich hadden voorbereid op hun prestaties. De ethische […]
-
Communicatie
In de pas
Hij loopt zelden in de pas, huppelt door het leven en begroet je met een gulle lach. De mannen houden van hem of spugen hem uit. Vrienden heeft hij niet. Hij houdt van de vrouwen en zij van hem. Ze verstoren zijn gemoedsrust en maken zijn geliefde jaloers. Daarom leeft […]
-
Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Nog maar pas
Ze hadden elkaar nog maar kortgeleden ontmoet op een bijeenkomst van het werk. En toch hadden ze het gevoel dat ze elkaar al jaren kenden. Hoe meer ze samen praatten, hoe meer ze merkten dat ze veel dingen gemeen hadden. Dezelfde visie over het werk, allebei teleurgesteld in een eerdere […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties