0
Een struise vrouw staat voor de etalage van de traiteur. Vele heerlijkheden van diverse origine staan uitgestald. Conservenblikken staan strak opgesteld, als soldaten in het gelid. Nee, dit is beslist niet met de Franse slag gedaan. Het uithangbord naast de winkeldeur wenkt uitnodigend: Foie Gras Gastronome is hun specialiteit. De […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
juni 2013
Archief
-
Familie, Fictie, Natuur
Ga!
Mijn ouders dringen er op aan: “Ga! Nu!” Ze dulden mij niet langer hier. Jeetje, moet dan nou? Daar sta ik dan. Klaar om te gaan, tenminste… volgens hen is het tijd dat ik op eigen benen ga staan. Ze zeiden letterlijk “je moet je vleugels uitslaan”. Zij hebben makkelijk […]
-
Communicatie, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
New Look
‘Nee! je gaat niet in die lompen naar school’ zegt de moeder. ‘Het is mijn leven!’ schreeuwt het tienermeisje met overslaande stem. Eindelijk hoor ik ergens bij, dat neem je mij niet af! Woest stormt ze de kamer uit. Onthutst vraagt moeder zich af hoe het zover heeft kunnen komen. […]
-
Fictie
Het Achterhuis
Het Achterhuis is droog en warm. ik voel mij veilig op deze plek. Geen gevaar. Buiten heerst geweld en agressie. Mensen hebben mij een grijze muis genoemd. Prima! Ik zit hier goed in deze verborgen ruimte. Ik loop naar het raam en kijk naar de kastanjeboom. Daar ergens loert een […]
-
Fictie, Mensen
Boerenmeid
Pas toen ik al vijf minuten aan de keukentafel in de oude boerderij zat, kreeg ik haar in de gaten. Een fragiel bleek meisje dat op blote voeten in een hoek stond. Ik glimlachte naar haar, maar ze keek naar de grond. De boerin kwam terug met thee. ‘Mette, het […]
-
Fictie, Mensen
Kletterspel
‘Geef mij nog maar een ‘opje ‘offie.’ Ik sta op, pak zijn kopje van de tafel en schenk aan het aanrecht nog wat koffie in. ‘Nog wat gebeurd vandaag?’ vraag ik. ‘Gewoon. Met de tre’er het land geploegd.’ Iedere werkdag fietst hij precies om vijf uur ’s middags mijn tuinpad […]
-
Maatschappij, Mensen
Zwervers
Je denkt in eerste instantie dat je een zwerver herkent aan zijn kledij. Kleren maken de man, lompen maken de zwerver. Maar dat is slechts misleidend uiterlijk vertoon. De meesten zijn gewoon zwerver van beroep, de zogenoemde broodzwervers. Rusteloos zonder ziel zwermen ze door de stad op zoek naar de […]
-
Maatschappij, Mensen
De man in lompen
De man, die altijd met wat kranten op de hoek van de straat stond, sprak mij zachtjes aan. Ik zei dat ik hem niet verstond. Hij glimlachte en vroeg, nu wat luider, om een kopje koffie. Hij had een vriendelijke uitstraling, dus nam ik hem mee naar mijn vaste koffiebar. […]
-
Fictie, Mensen
De voddenboer
Hij woonde in de Dijksteeg. Een sjofel straatje met handelaren in oud papier, lompen en metalen. Eens per half jaar kwam hij bij ons langs en leegde hij de ton op zijn kar. De ton die mijn vader in de schuur had opgehangen en waar mijn moeder de niet meer […]
-
Fictie, Liefde
Perverse viespeuk
Mijn vriendin had steeds het gevoel dat haar moeder toekeek als we de liefde bedreven. Een vrijpartij eindigde meestal in een anticlimax: ze kon dat gevoel niet van zich afzetten. Die nacht had ik een erotische droom, heftig en opwindend. Het kon niet uitblijven, mijn roede was er klaar voor, […]
-
Fictie, Maatschappij, Mensen
Vergelden
Dit is het moment waarop ik wacht: Een reiziger rent over het pad naar de trekschuit. De bel klinkt. De schipper is onverbiddelijk en blijft doof voor de smeekbeden. Hier stappen passagiers na een korte wandeling over van de ene schuit op de andere. Hij is vast in slaap gesukkeld […]
-
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Een luchtje
‘Moe-der,’ roep ik, ‘de vod-den-boer!’ Daar komt ze, met rode wangen en een stapel goed in haar handen. De voddenboer grijnst. Ik vind het een nare man, altijd al gevonden. Dat komt vast door zijn uiterlijk. Hij mist een paar tanden en de tanden die hij nog bezit, zien er […]
-
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Lomp
“Je moet me nemen zoals ik ben”, luidde haar laatste berichtje op de datingsite. Haar profielfoto’s zijn veelbelovend: mooi koppie en hip gekleed. Ik heb gretig geantwoord: ”Natuurlijk! We zien elkaar bij café Dudok.” Ik popel om haar te ontmoeten. Ik ben er bijna. Ik wil direct naar binnen gaan, […]
-
Communicatie
Een vod van een poets
“Duidelijk te zien dat ik een Valentino Garavani ben.” De poetsdoek op het aanrecht kijkt hautain naar beneden. De dweil op de grond blikt schamper omhoog en zegt lodderig: “Ach, ik ga merk- en naamloos door het leven. William Shakespeare zei al dat wij van dezelfde stof zijn als onze […]
-
Fictie, Mensen
112 Alibi
“Help! Help me alsjeblieft!” “Rustig mevrouw, wat is er aan de hand?” “Hij wil me vermoorden! Help me toch!” “Waar bent u nu?” “In de badkamer! Hij probeert binnen te komen!” “Kunt u de deur barricaderen? Hang niet op! Ik heb uw adres, de politie is onderweg!” “Oh nee!” een […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties