De lift geeft ons een paar besloten momenten. Je intrigeert, ongepast staar ik je aan. Eerst draaien jouw ogen langs mij; alsof ik er niet ben, zolang je me niet ziet. Maar, hoe meer je me niet ziet, hoe reëler ik voor je word. Terwijl je ogen mijn aanwezigheid langzaam [...]

Ik zie het in je ogen; ineens werd je mij gewaar, daar, in jouw eigen wereld. Je kijkt nog even om mij heen. Alsof ik er niet ben, zolang je me niet ziet. Maar, hoe meer je me niet ziet, des te reëler ik daar word. Terwijl je ogen mij [...]

Opgesteld in lange rijen, buigen ze zich hoog over mij heen. Ik loop rond, mijn mond ver open; niet eerder stond ik zó in het centrum. Puntig gestemd, ademen ze vertrouwen, brengen mij rust en geborgenheid in mijn sombere tijden. Ik bloei op bij hun strenge, statige sfeer. Zij blijven [...]

Sommige mensen penselen een verhaaltje. Hun letters mengen ze tot woorden en daarmee bestrijken ze het papier; als vloeiende lijnen bewegen hun zinnen over het vel. Met een enkele streek, vanuit vaste hand, beschrijven ze een ‘happy little tree’. En, of je er van houdt, of niet, je leest er [...]

Aan de achterkant van het huis wist je meteen dat het een lange, zomerse dag ging worden; de inval van het warme licht verried in de stilte direct haar kracht. Allesoverheersend, geen ontkomen aan. De voorkant van het huis hield nog lang die spanning, van het oergevecht tussen schaduw en [...]

Ik wens alle lezers, schrijvers en beheerders van deze geweldig leuke site, die 120 woorden een warm hart toedragen, omdat het spelen met letters, woorden en zinnen hen nu eenmaal in het bloed zit, vanaf deze plek, die niet verschrikkelijk nauwkeurig omschreven zal worden, een ontzettend fris, opgewekt, mooi, warm, [...]

Het is dag, de zon is al op. An is nog niet op, haar broer Frank wel. Mam roept An, want An moet naar school. “An. An!” roept mam, “je moet nu naar school!” Nu is An op. Ze wast zich en kleedt zich aan. Haar rok is groen, haar [...]

Helder. Ik denk; dus ik besta. Zij beschrijven; dus zij bestaan. Zij, van mij, weerspiegelen mij. Zij confronteren mij. Ik ben mijn inhoud. En wie mij liefheeft, zal mij lezen. Geen existentialistische filosofie meer nodig. Dus een erg kort stukje.

Men wordt schrijver door de drift voor de vorm. De inhoud is punt twee. Aldus Bomans. Die vorm is wel helder. 120 woorden. Daarin heb ik mij gevonden, pas nadat ik mijn drift voor de vorm bekoelde. 120 woorden. Te weinig. Te veel. Na acceptatie vond ik het genoeg. Toen [...]

Het is niet zo moeilijk om vlot 120 woorden achter elkaar te plakken. 120 woorden die samen een verhaaltje vormen dat in sneltreinvaart te lezen is. Het is een kwestie van achter een pc gaan zitten en de vingers hun werk laten doen, zonder zelf lang stil te staan bij [...]